رباعی شمارهٔ ۷۸۱

در این ابیات، شاعر به توصیف خواب و عشق می‌پردازد. او می‌گوید اگر خواب معشوق او را درگیر کند، حاضر نیست کسی او را بیدار کند. عشق او مانند درخت سیب می‌روید و خوابش را مانند برگ‌های پرنده در آسمان می‌سازد. به طور کلی، شاعر برای عشق و خوابش ارزش زیادی قائل است و نمی‌خواهد که از این حالت زیبا بیرون بیاید.