غزل شمارهٔ ۳۹۹

برداشت: ای دلبر، حالا زمان خوشگذرانی و لذت بردن نیست؛ زمان این است که تو مانند عسل شیرین، به دیگران شادی و خوشی ببخشی.

برداشت: تو مانند آب زندگی هستی و ما مانند دانه‌ای هستیم در زیر خاک. اکنون که زمانش رسیده، با نعمت و مهربانی‌ات با ما درآمیزی و ما را از این حالت بیرون آور.

برداشت: اگر من همانند دانه از بین بروم، در نهایت نخل بزرگی خواهم شد، زیرا همه چیزها از عدم و عدمیت به وجود آمده‌اند.

برداشت: از این پس با من تند و خشن رفتار نکن ای شمشیر حق، زیرا از خوبی تو، آتش تندی و تیزی به وجود آمده است.

برداشت: من در عشق او بسیار رنج کشیدم و وقتی از من پرسید چه چیزی دیگر می‌خواهی، گفتم که حتی جانم هم از بی‌چیزی و بی‌نهایت عشق او رنج می‌برد.

برداشت: وقتی که دل از دیدن زیبایی‌ها باز بماند، آن زیبایی‌ها به نوعی از دید پنهان می‌شوند. در اینجا اشاره به شمس تبریزی شده که در حقیقت خود در پس پردهٔ درونی قرار گرفته و دیده نمی‌شود.