رباعی شمارهٔ ۷۷۱

در این ابیات، شاعر به احساس غم و درد عاطفی خود اشاره می‌کند. او بر این باور است که برای تحمل غم و دردهای عشق، باید از خواسته‌های بی‌اساس و طمع دوری کرد. همچنین، او از نیاز یاری در زندگی‌اش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این احساسات عمیق و دلشکسته را باید به چشم آورد و با آن روبه‌رو شد.