رباعی شمارهٔ ۷۶۷

در این ابیات، شاعر از ظهور عشق جدیدی سخن می‌گوید که تمامی عشق‌های قبلی در برابر آن معنای خود را از دست داده‌اند. او خود را در آتش این عشق می‌سوزاند و خاکستر می‌شود. اما این خاکستر دوباره از هوس و شور عشق زنده می‌شود و به اشکال مختلف تجلی می‌یابد.