رباعی شمارهٔ ۷۶۵

این شعر درباره عشق و تاثیر عمیق آن بر روح و جان انسان است. شاعر بیان می‌کند که عشق می‌تواند مانند خوشی باشد که به خونریزی منتهی می‌شود و جان انسان را از قفس جسمش آزاد می‌کند. در ادامه، اشاره می‌شود که کسی که با لبانی شیرین و دل‌نواز عشق می‌ورزد، نمی‌تواند گناهکار باشد و به راحتی از اعمال زشت پرهیز کند. به طور کلی، شاعر به قدرت و زیبایی عشق و همچنین چالش‌های آن می‌پردازد.