غزل شمارهٔ ۳۹۸

برداشت: از چشمه‌ساری که خداوند بر آن گشوده، در میان نیکوکاران، مست و سرمست شده‌ام. زیبایی ابدی و بی‌پایان مرا به حالتی از سرخوشی و شادی کشانده است.

برداشت: به این موضوع توجه کن که در روز قیامت، حقیقت‌ها به وضوح نمایان می‌شود. همچنین، خم و کوزه‌ای که در حوض کوثر وجود دارد، از می ناب و مست کننده پر شده است.

برداشت: بدن مانند سایه‌ای بر روی زمین است و روح پاک عاشقان در باغ عشق، زیر درختان پرآب و طراوت، جریان دارد و مملو از شگفتی و خلسه است.

برداشت: وقتی که جلوه زیبایی حق افزایش یابد، آنگاه در هر ذره‌ای از این دو جهان می‌توان شگفتی را دید و همچون موسی، بنده‌ای متعجب و سرمست گشت.

برداشت: از درخواست‌های مستی و از پاسخ "هرگز مرا نخواهی دید" در شفاعت، مو به مو با شخصیت احمد مختار، مست و شیدا شده است.

برداشت: او مانند سر است و ما مانند دستارهایی که دور او پیچیده‌ایم. از شراب محبت او، سر و دستار همه در مستی و شور فرو می‌روند.

برداشت: یوسف مصری، سرش را پایین بیاور و به مصر نگاه کن. شهری را ببین که پر از هیاهو و درگیری است و همه در بازار در حال مستی و خوشحالی هستند.

برداشت: اگر بگویم ای برادر، تو از این حیرت و شگفتی بی‌خبر هستی؛ که این همه عظمت و زیبایی آسمان‌ها و جهان، تنها نتیجهٔ بازی و مستی است.

برداشت: شمس تبریزی در دل من جشنی برپا کرد و از عشق به من شرابی نوشاند، به طوری که این دیوار و در، همه گیج و مست شده‌اند.