رباعی شمارهٔ ۷۵۷

این ابیات بیانگر این هستند که عشق واقعی فراتر از مذهب و باورهای معمولی است. شاعر می‌گوید که اگر کسی عاشق واقعی باشد، نمی‌توان او را به ایمان یا کفر نسبت داد. عشق به تن، عقل و دل محدود نیست و هر کس که نتواند به این شکل عاشق شود، حقیقتاً عاشق نیست.