رباعی شمارهٔ ۷۵۵

برداشت: عارف مانند گل است و تنها گل باطراوتی است که خندان و شاداب به نظر می‌رسد. او به تلخی و درد عادت ندارد، زیرا مانند قند شیرین و خوشایند است.

برداشت: روح عارف مانند شیشه‌ای روشن و نمایان است که نور علم و معرفت را در خود دارد. جان او، همچون چراغی در زهدان شیشه‌ای، روشنی می‌دهد و نشان‌دهنده وجود عمیق و درک بالای اوست. اما این شیشه به خودی خود سنگینی ندارد و نمی‌تواند بر روی زمین بماند، بلکه سبکی و لطافت آن باعث سیرابی روح و جان می‌شود.