رباعی شمارهٔ ۷۵۳

در این ابیات شاعر به آرزوی خود برای دستیابی به مرحله‌ای از کمال و خرد اشاره می‌کند، جایی که از تفکیک نیک و بد آزاد باشد. او بیان می‌کند که به قدری خوبی در درونش وجود دارد که به خودشیفتگی و عشق به خود می‌رسد.