رباعی شمارهٔ ۷۵۲

این شعر به یاد و احترام به معشوقی اشاره دارد که زندگی و عشق به او برای شاعر بسیار مهم و دل‌انگیز است. شاعر آرزو می‌کند که آن بت زیبا همیشه باقی بماند و از دل‌تنگی و غم او حرف می‌زند. در پایان، دعا می‌کند که خاک درگاه معشوق همیشه خوش و زیبا باشد، به نشانه محبت و ارادت او.