غزل شمارهٔ ۳۹۷

برداشت: خورشید امروز به شکلی دیگر می‌تابد و نورش مانند ذره‌ای درون من می‌رقصد و زنده است.

برداشت: مشتری در اوج خودش است و ماه و زهره در کنار یار، مانند یک بازیچه به زیبایی زلف آن معشوق در این میدان تبدیل شده‌اند.

برداشت: هر جام می که در دستت است، بگیر و حواست باشد که در واقع این می به تو می‌گوید که عقل و هوش خود را نادیده نگیر، چرا که عقل خود در پس پرده پنهان شده است.

برداشت: این مکان جایی است برای میهمانی سلطان و افرادی که مقام و منزلت دارند. سفره‌ای از نعمت و رحمت پهن شده است و ساقی در اینجا به دوستان و آشنایان خدمت می‌کند.

برداشت: ای ساقی، عشق به پایان رسیده است، دوباره از نو آغاز کن. در این حالت، دیگر فرق چندانی بین قدم‌ها و سر وجود ندارد؛ همه چیز در یک سطح قرار گرفته است.