رباعی شمارهٔ ۷۴۶

در این شعر، شاعر از شور و شوقی که در دلش به وجود آمده سخن می‌گوید. او احساساتش را با تصویر مرغی که در هوا پرواز می‌کند، بیان می‌کند و می‌گوید که هر جزئی از وجودش به نوعی در حال حرکت و جستجو است. این حس و حال به دنبال دلدار (عشق یا معشوق) است که شاید در همه جا حضور دارد.