رباعی شمارهٔ ۷۴۲

در این ابیات بیان شده که شب، دل عاشقان را پر از نگرانی و عشق کرده است. با ورود شب، انسان از چشم بد و خوب دنیا تنها و دور می‌شود. دل او با غم و اندوهش، سفر پنهانی را آغاز می‌کند و به این ترتیب اشاره‌ای به زمانی برای عاشقان و دلباخته‌ها دارد.