رباعی شمارهٔ ۷۴۰

شاعر در این ابیات به احساسات متناقض خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که شادی‌های زندگی‌اش تحت تأثیر غم‌ها قرار دارد و تنها مرهمش غم دوستش است. همچنین به انتظار و اشتیاقش برای دیدن دوستش اشاره دارد و می‌گوید که وقتی او را می‌بیند، نفسش بند می‌آید. این ابیات نشان‌دهنده‌ی وابستگی عاطفی عمیق شاعر به دوستش و تأثیر آن بر روحیه‌اش است.