رباعی شمارهٔ ۷۳۷

شاعر از دوری یار و دیدن او ابراز خوشحالی می‌کند. او این احساس را به تصویر می‌کشد که مانند یک کودک، یار خود را در آغوش می‌گیرد و هنگامی که یار او را می‌بیند، راه را برایش باز می‌کند. این احساس شادابی و شعف شبیه به پرواز مرغ دل شاعر است که به آزادی دست پیدا می‌کند.