رباعی شمارهٔ ۷۳۶

این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبی اشاره دارد که می‌تواند فرد را به شوق بیاورد. شاعر از معشوقی سخن می‌گوید که با جمال و زیبایی‌اش دل‌ها را می‌رباید و همچنین به احساساتی مانند مستی و ناتوانی در مقابل عشق اشاره می‌کند. در ادامه، اشاره‌ای به ترس از آمدن اشک و خواب‌های ناخوشایند می‌کند که می‌تواند زیبایی و شادابی را مخدوش کند.