رباعی شمارهٔ ۷۳۴

در این شعر، شاعر با استفاده از تصویرسازی زیبایی، عشق و دلتنگی را توصیف می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که عشق و احساسات عمیق او به محبوبش کافی است و حالتی میانسری و نشئگی از آن به دست می‌آید. همچنین، در اشاره به درد و رنجی که محبوب به او می‌دهد، می‌گوید که برای تحمل این آلام، تنها یک تازیانه کافی است و این نشان‌دهندهٔ قدرت و واقعیت احساسات او است.