غزل شمارهٔ ۳۹۵

برداشت: عشق در وضعیت‌های علمی و نوشتاری و در صفحات و مدارک محدود نمی‌شود. هر آنچه مردم درباره عشق می‌گویند، واقعاً مسیر عشق واقعی نیست.

برداشت: عشق از زمان‌های بسیار دور وجود داشته و ریشه‌اش در ابدیت است. این درخت عشق به عرش و ستاره‌ها اتکا دارد و به خودی خود دارای پشتیبانی نیست.

برداشت: ما عقل را کنار گذاشتیم و خواسته‌های نفسانی خود را محدود کردیم؛ زیرا این بزرگی و عظمت با چنین عقل و اخلاقی سازگاری ندارد.

برداشت: وقتی تو به چیزی یا کسی علاقه‌مند هستی، بدان که این علاقه‌ات همچون یک بت است. اما زمانی که آن شخص مورد علاقه‌ات به تو پاسخ داد و به محبوبیت رسید، دیگر نیازی به اشتیاق احساس نمی‌کنی.

برداشت: مردی که در دریا زندگی می‌کند، همیشه بر روی تخته‌ای که نماد ترس و امید است، قرار دارد. زیرا وقتی تخته و مرد از بین بروند، تنها چیزی که باقی می‌ماند، غرق شدن است.

برداشت: شمس تبریزی همچون دریا است و تو نیز مانند گوهر در این دریا می‌باشی، زیرا همه‌چیز در این عالم جز خلق خالق نیست.