رباعی شمارهٔ ۷۲۴

شاعر از لحظه‌ای می‌گوید که عشق محبوبش او را تحت تأثیر قرار داده و در نتیجه، ناله‌های او به گوش همسایه‌اش رسیده است. اما با گذشت زمان و کم شدن ناله‌های عشق، احساسات او شدت بیشتری پیدا کرده و شعلۀ عشقش به قدری قوی شده که همچون دودی که در آتش ایجاد می‌شود، نفوذ بیشتری دارد.