رباعی شمارهٔ ۷۲۲

شاعر در این ابیات به جریان زندگی و گردش زمان اشاره دارد. او از آبی صحبت می‌کند که چرخ هستی بر آن می‌چرخد و روح و جانش را مانند ماه زیبا توصیف می‌کند. همچنین به بی‌پایانی این جهان و وجود انسان‌ها در آن پرداخته و می‌پرسد که چه کسی از این دریا (جهان) گوهر و ارزش‌های معنوی به دست می‌آورد.