غزل شمارهٔ ۳۹۴

برداشت: من به چشمه‌ای نیاز دارم که زندگی و نشاط را برای همه به ارمغان بیاورد و همچنین به دلبری دلخواهم که بتواند آرامش را حتی به مردگان بدهد.

برداشت: من به مانند دریا هستم که از تمام محیط‌ها برتر است و هر دو یعنی سنگ و گوهر، برکت و بخشایش او را دارند.

برداشت: هر دو باغ و طاووس زیبایی خاص خود را دارند و هرکدام بخشی از زیبایی را شامل می‌شوند. حتی اگر زاغ از جذابیت ظاهری بی‌بهره باشد، اما به نوعی سهمی از این زیبایی دارد، هرچند که خود را مثل دیگران زینت نکرده است.

برداشت: اگر شکل ظاهری دچار نقص شود، به معنای آن نیست که عشق و احساس کم می‌شود، چون عشق در دل خود جاذبه و لذت خاصی دارد، حتی اگر در جست‌وجوی کمال باشد.

برداشت: نگاه کن به درون خودت که وجود واقعی‌ات از ارتفاعات معنوی بی‌خبر است، هرچند که ظاهر تو ممکن است پر از آلودگی‌ها و مشکلات باشد.

برداشت: شمس تبریزی با آمدنش در خانه اقبال، روشنی و نور را به صحن آن می‌آورد و بر بام آن، افکار و اندیشه‌های نو را می‌پراکند.