رباعی شمارهٔ ۷۱۷

در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی رقص عشق و احساسات اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی دل به رقص می‌آید، روح انسان نیز به جوش و خروش درمی‌آید و یک نفر به تنهایی می‌تواند جهان را به رقص درآورد. همچنین هر بار که احساسات او به نمایش درمی‌آید، حتی بدن ضعیف او نیز به رقص درمی‌آید. این بیانگر قدرت عشق و احساسات در زندگی انسان است.