رباعی شمارهٔ ۷۱۳

این شعر به مناسبت روز شادی و جشن است و تأکید می‌کند که نباید غم خورد. شاعر از لزوم شادی کردن و بهره‌مندی از لذت‌ها صحبت می‌کند و اشاره دارد که زندگی فقط به رزق مادی محدود نیست و باید از نعمت‌های خدا نیز بهره برد. در واقع، دعوت به شاد زیستن و قدر تمرین کردن لحظات خوشایند است.