غزل شمارهٔ ۳۹۳

برداشت: همه جمع شوید، ای دوستان، چون وقت استراحت نیست. هر کسی که بخوابد، به خدا قسم، از جمع ما نخواهد بود.

برداشت: کسی که در دل خود غم و اندوه دارد، نمی‌تواند زیبایی‌های اطرافش را ببیند و در حقیقت، راهی را که باید برود، گم خواهد کرد. خواب و خیال او مانع از آن می‌شود که واقعیت‌ها را درک کند.

برداشت: ای آن که در این دنیا به آرزوهای دل خود رسیده‌ای، چرا همچنان به سمت آن جویی می‌روی که در آن آب نیست؟

برداشت: از آسمان دل، ماه را بیرون بیا و شب را به روز تبدیل کن تا کسی نتواند بگوید که امشب شب بی‌مهتاب است.

برداشت: دل من از وجود او بی‌خبر است و از حال و هوای او اطلاعی ندارد. اگر چHeart من به خاطر عشقش می‌لرزد، این لرزش مانند لرزش جیوه نیست؛ به همین دلیل، نشان‌دهنده‌ی نوعی عشق عمیق و خاص است.