رباعی شمارهٔ ۷۱۰

برداشت: به خانه‌ی آن دوست خوب رفتم و وقتی بیرون آمد، با لبخند به سمت من آمد.

برداشت: خود را در دل نگاه داشتم، چون قند که شیرین است، ای عاشق، ای عارف، و ای عالم.