رباعی شمارهٔ ۷۰۹

شاعر در این بیت به توصیف دیوانگی می‌پردازد و می‌گوید که دیوانه کسی است که در میان مردم دیده می‌شود و دلیل دیوانگی او از درک دیگران خارج است. او همچنین اشاره می‌کند که حقیقت دیوانگی را تنها کسانی که نزدیک او هستند و او را می‌شناسند، درک می‌کنند.