دی چشم تو رای سحر مطلق میزد
روی تو ره گنبد از رق میزد
دربارهٔ این سروده
این اشعار به زیبایی و جذابیت چشم و روی محبوب اشاره دارد. شاعر از تأثیر سحرآمیز چشمهای محبوب سخن میگوید و اینکه چگونه زیبایی او مانند آفتاب در سایه زلف، جان را به حالت تعلیق درمیآورد. به طور کلی، این ابیات حس شگفتی و عشق عمیق را به تصویر میکشند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تا داشتی آفتاب در سایهٔ زلف
جان بر صفت ذره معلق میزد