دوش از قمر تو آسمان مینوشید
وز آب حیات تو جهان مینوشید
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به زیبایی قمر (ماه) اشاره میکند که از آسمان نوری میتاباند و جهان از آب حیات او بهره میبرد. این آب حیات، منبع زندگی است و همه موجودات زنده از این آب مینوشند. بهطور کلی، شعر به ارتباط عمیق طبیعی و روحانی بین عالم و زندگی اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
زان آب حیاتی که حیاتست مزید
در هرچه حیات بود آن مینوشید