رباعی شمارهٔ ۶۹۸

این شعر به نوعی دلتنگی و عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که باید دل را از رفتن به سمت معشوق (بت شنگ) بازدارد. او با اشاره به اینکه معشوقش لب خود را می‌گزد، نشان می‌دهد که معشوق هم دلش می‌خواهد، اما نمی‌داند که باید برود یا نرود. به‌طور کلی، شعر درباره تضاد احساسات و کلافگی ناشی از عشق سخن می‌گوید.