رباعی شمارهٔ ۶۹۷

در این شعر، گویا عشق به قدری قوی است که دل را نتوانسته‌ است آرام کند و شب تا صبح درگیر آن بوده است. وقتی صبح فرا می‌رسد، دل به سوی محبوب می‌رود، اما با حالتی خسته و چهره‌ای زرد و چشمانی پر از اشک مواجه می‌شود.