رباعی شمارهٔ ۶۹۵

در این شعر، شاعر از عشق و دلدار خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش دائمی و ابدی است و دل و جانش دائماً در حال گردش و تنش است. همچنین به تشبیه گل و درخت اشاره می‌کند و از خوشحالی و نشاطی که از عشقش به دست می‌آورد، سخن می‌گوید. در واقع، عشق برای او مانند گلی است که حیوانات به دورش می‌گردند و زیبایی‌اش را نمایان می‌سازد.