رباعی شمارهٔ ۶۹۲

این شعر با دعوت به عدم دلتنگی آغاز می‌شود و از آمدن شادی و دلگشایی خبر می‌دهد. شاعر اشاره می‌کند که با ورود این شادی، غم و ناراحتی از بین می‌رود و زندگی پر از نشاط می‌شود. در نهایت، این مسأله به قابلیت پرواز روح و امید نیز اشاره دارد.