دشنام که از لب تو مهوش باشد
چون لعل بود که اصلش آتش باشد
دربارهٔ این سروده
این ابیات به زیبایی و شیرینی دشنامهایی که از زبان محبوب بیان میشود، اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیه، دشنام را شبیه لعل (سنگ قیمتی) توصیف میکند که در واقع آتش را در خود دارد. یعنی حتی دشنامهای او هم زیبا و دلپذیر است، مانند بادی که بر گل میوزد و خوشایند است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بر گوی که دشنام تو دلکش باشد
هر باد که بر گل گذرد خوش باشد