رباعی شمارهٔ ۶۸۷

در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و انتظارش از محبوب اشاره می‌کند. او از دریا می‌پرسد که اگر او را سیر نکند، چه فایده‌ای دارد و گلشن اگر او را نبوید، چه سودی دارد. شاعر می‌گوید که اگر محبوبش به کنار رود رفته، او را معذور می‌داند، اما خودش هنوز در انتظار و صبر است تا ببیند این انتظار چه نتیجه‌ای خواهد داشت.