رباعی شمارهٔ ۶۸۴

این ابیات به این معنا اشاره دارند که عقل و درک انسانی نمی‌تواند وجود خداوند را اثبات کند مگر از طریق نشانه‌های او و صفاتش. هر چند که خداوند در همه جا حضور دارد، اما نشانه‌ای از او را نمی‌توان در هیچ مکانی مشخص یافت. به عبارت دیگر، تنها از طریق ارتباط و محبت با خداوند می‌توان به درک او رسید.