غزل شمارهٔ ۳۹۰

برداشت: شتران را در صف ببین که سر به سر در حال حرکت هستند، و هر کدام از آن‌ها تحت تأثیر شراب و مسکر هستند؛ خود آقا و معشوق نیز در حال مستی‌اند و غریبه‌ها نیز در نشئگی به سر می‌برند.

برداشت: باران به مانند موسیقی خوشی که با صدای طبل همراه است، باغ را شاداب و سرشار از نشاط می‌کند. در این حال، همه چیز در باغ – از درختان و گل‌ها گرفته تا خارها – در حالت سرخوشی و نشئگی قرار دارد.

برداشت: آسمان را نگاه کن، چه انحرافاتی که در چرخه‌ی عناصر وجود دارد. ببین چگونه آب، باد، خاک و آتش همه در حال شور و حال خود هستند.

برداشت: وضع ظاهر انسان این چنین است و حال درونی‌اش را نپرس. زیرا در حالت مستی، روح و عقل و حتی خاک نیز از حقیقت‌های نهفته غافل هستند.

برداشت: ای تو که در سلطه خود قرار گرفته‌ای، خود را رها کن و به خاک تبدیل شو تا بتوانی ذره ذره‌ی خاک را که از خالق بزرگ و قدرتمند برخاسته است، مشاهده کنی و بفهمی.

برداشت: باید بگویی که در زمستان، باغ دیگر رنگ و بویی ندارد و مدتی است که عاشق مکار در کنار ما پنهان شده است.

برداشت: ریشه‌های آن درختان به آرامی در خاک نفوذ می‌کنند و زمانی نیاز است که کمی صبر کنی تا این بیداری و آگاهی حاصل شود.

برداشت: کوب در اینجا یعنی ضربه تنه زدن، معنی بیت: اگر مستی به تو تنه زد مرنج با اینچنین ساقی و مطربی هیچ مستی نمی‌تواند درست راه برود

برداشت: ای ساقی، بیا و شراب را یکی کن، تا ببینیم دوستان چقدر سر و صدا می‌کنند از احساس مستی و دشمنان چقدر از انکار و نادیده گرفتن مستی شکیبایی می‌کنند.

برداشت: بگذار باد بیشتر بوزد تا بتواند این گره را باز کند و باده را به سرم برساند، وگرنه نمی‌توانم با حالتی مست سرم را بپوشانم.

برداشت: اگر در جایی ساقی بخیل باشد یا شراب‌ها ناپاک و فاسد باشند، در هر دو صورت اوضاع نابسامان و به هم ریخته خواهد بود، درست مانند جریانی بی‌ثبات و ناپایدار مانند رود.

برداشت: به چهره‌های زرد نگاه کن و شراب قرمزرنگی را به من بده، زیرا این زیبایی رنگی ندارد بر صورت و چهره‌ی مست.

برداشت: شما نوشیدنی دارید که ویژگی‌های خاصی دارد و بسیار سبک و لطیف است. اگر کسی بخواهد، می‌تواند هر روز به اندازه‌ی زیادی از آن بنوشد و به حالتی سرمست و شاداب درآید.

برداشت: در اطراف تو افراد هیچ‌کدام بیدار و هوشیار نیستند؛ چه کافر و چه مؤمن، چه زاهد و چه کسی که شراب‌خواری می‌کند. همه در حال غفلت و گم‌گشتی هستند.