رباعی شمارهٔ ۶۸۱

برداشت: این جمله به این معناست که در درون انسان احساسات و معانی عمیقی وجود دارند که به وضوح قابل مشاهده نیستند. آنچه در دل می‌گذرد و درونی است، ممکن است بر زبان نیاید و احساسات واقعی را به زبان نیاورد.

برداشت: در جهان، چیزی وجود دارد و در همین جهان، آنچه هست، قابل مشاهده است. اما اگر به هستی و نیستی نگاهی بیندازیم، آنچه می‌بینیم همیشه به همان شکلی که تصور می‌کنیم، نیست.