غزل شمارهٔ ۳۸۹

برداشت: وقتی با من هم‌دل نیستی چه سود؟ وقتی با من می‌نشینی اما این‌چنین هستی چه فایده؟

برداشت: وقتی که با من صحبت نمی‌کنی دل مرا آتش می‌زنی؟ اگر در جوی و رود بیایی اما آب زلال نباشد چه فایده؟

برداشت: وقتی تن بی‌جان باشد زیبایی آن بی‌ذوق است؛ وقتی که صحن و سینی و ظروف زیبا باشد اما غذا و پذیرایی نباشد چه سود؟

برداشت: اگر از زمین تا آسمان پر از بوی خوش و عطر و عبیر شود اما آدمی بینی نداشته و نتواند ببوید چه فایده؟

برداشت: تا از بلا و آتش می‌گریزی پخته و دانا نگردی همچون خمیر ترشی که از آتش تنور بگریزد، و اگر هزار یار و دلبر داشته باشی سودی ندارد.