رباعی شمارهٔ ۶۷۱

در این شعر، شاعر به وصف حال عشقی می‌پردازد که عقل و دانش را تحت تأثیر قرار داده و موجب غم و آتش درون شده است. او بیان می‌کند که اگر بدون چشم و دل خوابش بگیرد، چه جای تعجبی دارد، چرا که چشمانش به سبب عشق به خون نشسته و در خواب می‌رود.