رباعی شمارهٔ ۶۶۹

در این ابیات شاعر به بی‌فایده بودن نصیحت‌ها و پندها در عشق اشاره می‌کند. او از طعمی تلخ به نام زهراب یاد می‌کند که به شیرینی قند نمی‌ارزد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر به او فرمان دهند که خود را به زنجیر ببندد، این کار برای قلب دیوانه‌اش فایده‌ای نخواهد داشت. به طور کلی، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که محدودیت‌ها در چنین حالتی بی‌معنا هستند.