رباعی شمارهٔ ۶۶۸

شاعر در این بیت به انتقاد از عشق و مشکلات آن می‌پردازد. او می‌گوید که بعضی‌ها در مورد او نظرهای منفی دارند و در پیشرفت‌هایش مانع‌تراشی می‌کنند. با این حال، در فصل سرما، او به فکر پوشیدن پوستینی است که در واقع، دیگران تمام شهر را از وجود او آگاه کرده‌اند و به نوعی بر او انتقاد کرده‌اند. این شعر نشان‌دهنده تضاد و ناامیدی ناشی از عشق و روابط اجتماعی است.