رباعی شمارهٔ ۶۶۵

سخن در این شعر به این معناست که در سلسله‌ی بزرگانی که راهنمایی می‌کنند، هر کس که به آن‌ها وابسته شود، خواه فانی باشد یا وجود نداشته باشد، به نوعی به وجود و هستی دست می‌یابد. همچنین شاعر می‌گوید که نباید بی‌خود و دچار شیدایی شد، اما درواقع هر کسی که از حقیقت و زیبایی‌های زندگی نوشیدنی بنوشد، طبیعی است که مست و شیفته شود.