رباعی شمارهٔ ۶۶۳

در این ابیات، شاعر از احساساتش نسبت به زلف محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر زلف محبوب در دست او بیفتد، احساس شرمی از بهشتیان خواهد کرد. همچنین، حتی اگر او را به بهشت ببرند، فضای بهشت برایش تنگ و محدود به نظر می‌رسد. این شعر نشان‌دهنده تأثیر عمیق عشق بر احساسات و تصور شاعر است.