رباعی شمارهٔ ۶۶۲

این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از احساسات خود می‌گوید که زمانی که به زمین می‌افتد، این کار را به خاطر بخت و سعادت خود می‌داند و هر بار که در حضور معشوق زانوی ادب خم می‌کند، جانش را نیز در پای او قربانی می‌کند. در واقع، محبت و احترام او به معشوق بسیار عمیق و فراگیر است.