رباعی شمارهٔ ۶۵۷

در این ابیات شاعر به اهمیت بهره‌برداری از لحظات خوش زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که صوفی (عالم معنوی) باید از خوشی‌های زندگی استفاده کند، زیرا زندگی تنها یک بار به ما فرصت می‌دهد. پس باید از زیبایی‌ها و شادی‌ها لذت برد و نگذاریم که مانند شتران به خاطر غم و درد، از خارها رنج ببریم.