رباعی شمارهٔ ۶۵۵

در این شعر، شاعر به عمق احساس عاشقانه اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی عاشق دلسوخته می‌شود، درد و رنج او مانند جیحون (رودی بزرگ) جاری می‌شود. عاشق در این وضعیت، مانند کف بر روی آن خون، وجودش را با احساساتش درگیر می‌کند. همچنین، جسم معشوق را به آسیا و عشق را به آب تشبیه کرده و بیان می‌کند که بدون عشق (آب)، جسم (آسیا) معنایی ندارد. در واقع، عشق عنصر حیات و محوری اساسی در زندگی عاشق و معشوق است.