خوش عادت خوش خو که محمد دارد
ما را شب تیره بینوا نگذارد
دربارهٔ این سروده
این ابیات دربارهی شخصیت خوشعادت و خوشخو محمد صحبت میکند. او در شبهای تار از ما حمایت میکند و با نواختن رباب، فضایی روحانی و آرامشبخش خلق میکند تا به سحر برسد. اگر خواب بر چشمان او بخوابد، با فشردن گلوش از خواب میزند تا همچنان به ما توجه داشته باشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بنوازد آن رباب را تا به سحر
ور خواب آید گلوش را بفشارد