رباعی شمارهٔ ۶۴۶

در این شعر، گوینده به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که او مانند خاک است و نمی‌داند چقدر لازم است که از منت خدا طلبکار باشد. او بیان می‌کند که اگر خداوند از او منت بگذارد، علاقه‌مند است دعا کند و از خداوند بخواهد که رحم کند و او را در جایگاه مطلوبی قرار دهد.