رباعی شمارهٔ ۶۴۳

این ابیات اشاره به عشق و دلبستگی عمیق دارند. شاعر بیان می‌کند که وقتی چهره معشوق در دل او تجلی می‌کند، دل گم‌گشته‌اش دوباره یافت می‌شود. حتی اگر عمر به پایان برسد و تنها یک نفس باقی مانده باشد، زمانی که معشوق به او برسد، همه خاطرات گذشته نیز زنده می‌شوند. در واقع، عشق قادر به احیای لحظات و حس‌های گذشته است.