رباعی شمارهٔ ۶۴۱

در این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت فردی پرداخته شده است که وقتی به آرامی و با شکوه حرکت می‌کند، موجب می‌شود که دیگران نیز متوجه زیبایی او شوند. هر چیز پنهانی که به او می‌پیوندد، به نوعی نمایان و عریان می‌شود. همچنین اشاره به این دارد که در میان زیبایان، هر یک به نوعی به او وابسته می‌شوند و حتی اگر سنگ باشند، به مانند جواهرات درخشان می‌شوند.